 |
|
|
Op de camping aangekomen vertelde Daniel me dat hij m'n broer gebeld had en dat die al onderweg was met een nieuwe tussenbak. Een handig iets, zo'n broer, dat zou iedereen moeten hebben. Ook op de heenweg bewees hij reeds goede diensten. Misschien even een woordje uitleg hierbij: Eigenlijk was Chris er ook bij geweest, maar die parkeerde z'n Renault Laguna onverhoopt in de vangrails na een reeks niet voorziene slingerbewegingen met 1,5 ton schoon aan de haak. Ook toen werd m'n broer David opgetrommeld om m'n caravan verder naar Neufchateau te trekken. |
|||
 |
 |
 |
 |
|
Er werd nog even op David gewacht om samen naar de BBQ te kunnen gaan. Naar goede gewoonte organiseert de uitbater van de camping elk jaar een BBQ en ook nu doen we daar aan mee. Waarschijnlijk de laatste keer, want 3 uur wachten om dan te krijgen wat je niet hebt besteld is nu ook weer niet zo leuk. Ondertussen was geheel onverwacht Nico nog komen opdagen die een beetje in panne gevallen was met z'n banden. Uiteraard hebben we een reservesetje bij zodat ook dat probleem al gauw van de baan was. Na de maaltijd was het al zo'n beetje middernacht en het werd hoog tijd om de nest in te kruipen. Morgen nog veel werk... |
|||
 |
 |
 |
 |
|
De volgende morgen eerst enkele bakjes koffie en dan radiatoren demonteren. Antonio werd ingewijd in de edele kunst van het Niva-mekanieken en hij kreeg z'n radiator er warempel op z'n eentje uit, weliswaar met de hulp van broer Alessandro en enkele tips van uw webmees. Aah ja, nu we het toch over Alessandro hebben: na het weekend bleek dat niet z'n koppeling kapot was, maar dat ook zijn tussenbak naar de eeuwige jachtvelden vertrokken was. So much dus voor de stelling dat een Niva-tussenbak onverwoestbaar is. Tussen de werkzaamheden door werden er ook nog eitjes met spek klaargemaakt én verorberd en stilletjesaan waren de Niva's weer klaar voor de strijd. De Niva van Daniel was ook weer min of meer klaar met de ondertussen gemonteerde nieuwe tussenbak. De Rus had geen mankementen en dus moest ik maar doen wat ik de avond ervoor met m'n zatte kop beloofd had. Ik ging de Rus wassen! Het riviertje dat ook gebruikt wordt om de radiatoren te spoelen kreeg nu plots een veel edeler functie. Het werd bevorderd tot waterleverancier om de Rus te baden en zal nu dus voor eeuwig in onze analen opgenomen worden en met het nodige respect behandeld worden. :-) |
|||
 |
 |
 |
 |
|
M'n broer David bleef maar ineens in Neufchateau. Waarschijnlijk uit schrik dat hij anders toch terug opgebeld wordt :-). Hij vond een plekje op de rechterstoel van de Rus en de zondagrit kon beginnen. Net toen we aan het punt kwamen waar Daniel gisteren voor het eerst stil stond en ik dat vertelde aan m'n broer gaf de Rus de geest. Uit de motorkap kwam een verdachte rook en ik stuurde het ding vlug aan de kant. Eens de kap open zag ik vlug dat de batterij op ontploffen stond. De kabel die van de batterij naar de startmotor gaat lag in kortsluiting en zelfs de Rus vindt dat maar niks. Gelukkig is zo'n ding nogal simpel opgebouwd en na isolatie van de kabel en vervangen van de batterij konden we weer verder. De anderen stonden een eindje verder te wachten en een eerste pitstop drong zich op om het hele verhaal uit de doeken te doen. Vandaag zal het overigens een softe rit worden, want éénparig werd besloten om vandaag het rode boek te rijden om Daniels motor te sparen. Het ding heeft trouwens gisteren bijna de hele rit uitgereden zonder oliedruk, maar iedereen weet dat zoiets niet kan blijven duren, zelfs niet bij een Niva... |
|||
 |
 |
 |
 |
|
Vandaag dus geen speciaal aangelegde parcourtjes maar toch zal het een leuke rit worden. Ook de andere jaren was het telkens zo: het blauwe boek is het zwaarste, maar het rode is veruit het mooiste om te rijden. Het groene, het lichtste boek, hebben we nog nooit gereden en waarschijnlijk zullen we dat ook nooit doen. Het boek is vandaag helemaal niet zwaar en elke gelegenheid werd dan ook te baat genomen om even een pitstop te maken, de ene keer om een Jupje te nuttigen, de andere keer om foto's te nemen of even wat te keuvelen. Maar het pechduiveltje lag weer op de loer en sloeg deze keer ongenadig toe. Op een 10-tal kilometer van het einde gaf Daniels motor er finaal de brui aan. Er was geen leven meer in te krijgen en zelfs tijdens het starten maakte het ding een hels kabaal. We besloten om Daniel binnen te slepen en er dan maar samen mee te stoppen. In de inschrijfhal kregen we nog een maaltijd aangeboden en daarna gingen we terug richting camping, waar de pechdienst opgebeld werd om Daniels Niva naar huis te takelen. |
|||
 |
 |
 |
 |
| 's Avonds maakten we het nog gezellig in de tent van één van de caravans en ettelijke flessen en Jupilers werden opgeofferd. De belevenissen van de voorbije dagen werden uitvoerig uit de doeken gedaan en ook Nico, die de geleende wielen terugbracht, moest onze verhalen aanhoren, al dan niet doorspekt met overdrijvingen en nooit verrichte heldendaden, ons ingegeven door de rijkelijk vloeiende alcohol. Ergens weet ik veel wanneer doken we dan toch ons bed in om van een welverdiende nachtrust te genieten. | |||
 |
 |
 |
|
|
De volgende morgen hadden we het alweer erg druk. De auto's moesten opgeladen en/of klaargemaakt worden voor de terugreis en ook de rommel die we de afgelopen dagen gemaakt hadden diende opgeruimd. In de loop van de voormiddag was alles en iedereen echter klaar en er was nog wat tijd over om een stevig middagmaal te gebruiken in het restaurant van de camping. Het weekend is weer voorbij, de Crusardenne zit er weeral op. Ondanks het droge weer was het toch weer een heel leuk weekend, de schade bij Chris en Daniel niet te na gesproken. But let's not forget: volgend jaar zijn we hier weer terug, en niets kan ons daar van weerhouden...
|
|||
 |
pagina 2 van 2 |